Konunun en kritik bilgileri — hızlı tekrar için.
MÖ 6. yüzyılda Miletli düşünürler evrenin ana maddesini araştırarak felsefeyi mitten ayırıp doğa felsefesini başlattı.
Miletli Thales, her şeyin sudan türediğini ileri sürerek doğa olaylarını akılla açıklamaya çalışan ilk filozof sayılır.
Pythagoras'a göre evrenin özü ve düzeni sayılardadır; her şey sayısal oran ve uyumla açıklanabilir.
Demokritos'a göre evren, bölünemez ve boşlukta hareket eden atomlardan oluşur; her oluş atomların birleşip ayrılmasıdır.
Protagoras ve Gorgias gibi sofistler, kesin ve evrensel bilgiyi reddederek retoriği ve göreli doğruları öne çıkardı.
Sokrates felsefeyi doğaya değil insana yöneltti. Kendini bil ilkesiyle erdem ve doğru bilgi arayışını temel aldı.
Platon'a göre gerçek bilgi, geçici duyusal nesnelerin değil, değişmez ve mükemmel idealar dünyasının bilgisidir.
Aristoteles, doğru düşünmenin kurallarını belirleyerek kıyas temelli mantığı kurdu ve pek çok bilimin temelini attı.
Stoacılara göre mutluluk, tutkulardan arınıp akla ve doğa düzenine uygun yaşamaktadır. Duygularda ölçülülük esastır.
Epikuros'a göre yaşamın amacı, acıdan uzak dingin bir haz halidir. Bu, aşırılıktan kaçınan ölçülü bir yaşamla elde edilir.
Aristoteles dostluğu üçe ayırır: yarara dayalı, hazza dayalı ve erdeme dayalı dostluk. İlk ikisi geçici ve koşulludur; yarar ya da haz bitince dostluk da biter.
Parçada, felsefenin belirli bölgelerde yoğunlaştığı ancak küreselleşmeyle birlikte farklı bölgelere de yayıldığı ifade edilmektedir.
Parmenides, duyuların bize değişim ve çokluk gösterdiğini, ancak bunların yanıltıcı olduğunu savunur.
Demokritos'a göre gerçekte var olan yalnızca atomlar ve boşluktur; atomlar niteliksizdir. Bu, tümüyle mekanik ve maddeci bir açıklamadır.
Doğru. Parçada da vurgulandığı gibi, postmodernizm bilginin ideolojik, tarihsel ve kültürel bağlamlara göre şekillendiğini savunur.
Stoacılara göre evreni yöneten evrensel akıl (logos) tüm insanlarda ortaktır. Bu ortak akıl, tüm insanları köle-özgür, Yunan-barbar ayrımı olmaksızın tek bir evrensel topluluğun üyesi yapar.
Atina demokrasisinde mahkemelerde ve mecliste etkili konuşabilmek büyük önem taşıyordu.
Empedokles, tek bir arkhe yerine dört kök öge kabul etmiştir. Bu ögelerin birleşip ayrılmasını sağlayan iki karşıt güç sevgi ve nefrettir.
Sofistler bilginin göreli olduğunu, herkes için geçerli doğrular bulunmadığını savunur. Ayrıca Sokrates para almadan, doğruyu bulmak için tartışırdı; bu onu Sofistlerden ayırır.
Zenon, hareketin ve çokluğun düşünüldüğünde çelişkilere, saçmalıklara yol açtığını gösteren paradokslar kurmuştur.
Aristoteles, Platon'un Akademia'sından ayrıldıktan sonra Atina'da Lykeion adlı okulunu kurmuştur.
Doğru. Bergson'a göre bilinç, insanın yalnızca düşüncelerini değil, varlığını da anlamasına yardımcı olur.
Platon, Atina yakınlarında Akademia adlı okulunu kurmuştur; adı, kutsal kahraman Akademos'a adanmış bahçeden gelir.
yüzyılda felsefe, klasik metafizik ve etik konuların ötesine geçerek bilim, dil, toplum, yapısal analiz gibi geniş bir yelpazeye yayılmıştır.
Sofistlere göre bilgi kişiden kişiye, toplumdan topluma değişir. Protagoras'ın insanı her şeyin ölçüsü sayması bu görüşün özüdür.
MÖ 6. yüzyıl - MS 2. yüzyıl felsefesi çalışırken ana odak kavram, kuram ve örnek ayrımı kurmaktır; önce kavramı, sonra tipik soru dilini ayır.
MÖ 6. yüzyıl - MS 2. yüzyıl felsefesi sorularında en hızlı kontrol, verilen bilginin hangi kavramı ölçtüğünü bulup çeldirici ayrımı yapmaktır.