Konunun en kritik bilgileri — hızlı tekrar için.
Siyaset felsefesi, devletin kaynağını, meşruiyetini, adaleti ve en iyi yönetim biçimini inceleyen felsefe dalıdır.
Platon'un Devlet adlı eserinde en iyi yönetim, aklı temsil eden filozofların yönettiği adaletli düzendir.
Aristoteles'e göre insan doğası gereği politik yani toplum halinde yaşayan bir canlıdır; devlet doğal bir oluşumdur.
Hobbes'a göre insanlar güvenlik için doğal haklarını mutlak bir egemene devreder; devlet bu sözleşmeyle doğar.
Locke'a göre devlet, bireyin yaşam, özgürlük ve mülkiyet haklarını korumak için vardır; bu hakları çiğnerse meşruiyetini yitirir.
Rousseau'ya göre meşru iktidarın kaynağı, toplumun ortak yararını gözeten genel iradedir; egemenlik halka aittir.
Montesquieu, özgürlüğün korunması için yasama, yürütme ve yargı güçlerinin ayrı ellerde bulunması gerektiğini ileri sürdü.
Marx'a göre devlet, egemen sınıfın diğer sınıfları baskı altında tuttuğu bir araçtır; sınıfsız toplumda devlet sönümlenecektir.
Bir iktidarın yalnızca güce değil, yönetilenlerin rızasına ve haklı bir gerekçeye dayanması onun meşruiyetini oluşturur.
Platon'un Devlet'i ve More'un Ütopya'sı gibi eserler, var olan düzeni eleştirmek için kusursuz bir toplum düzeni tasarlar.
Locke'a göre yaşam, özgürlük ve mülkiyet doğuştan gelen devredilmez haklardır; devletin görevi bu hakları ihlal etmek değil, tam tersine korumaktır.
More'un Ütopya'sında özel mülkiyet kaldırılmış, mal ve emek ortaklaşa paylaşılmıştır; yazar bu tasarımla çağının eşitsizliklerini ve yoksulluğunu eleştirir.
Demokraside egemenlik halka aittir; yöneticiler halkın rızası ve katılımıyla belirlenir, bu yönüyle tek kişi ya da bir azınlığın yönetiminden ayrılır.
Locke'a göre hiç kimse doğal olarak bir başkası üzerinde otorite sahibi değildir; bu yüzden meşru yönetimin temeli, yönetilenlerin özgürce verdiği rızadır.
Berlin negatif özgürlüğü dış engellerin yokluğu olarak tanımlar; pozitif özgürlük ise kişinin kendi kendisinin efendisi olması, kendini yönetip gerçekleştirmesidir.
Anarşizm yalnızca devleti değil, bireyin özgürlüğünü kısıtlayan her türlü zorlayıcı ve hiyerarşik otoriteyi reddeder; onların yerine gönüllü iş birliği ve dayanışmayı koyar.
Aristoteles yönetimleri yönetici sayısı ve amacına göre sınıflar; tek kişinin ortak yarar için yönetimi monarşi, kendi çıkarı için bozulmuş biçimi ise tiranlıktır.
Bakunin, devrim sonrası kurulacak işçi devletinin de sonuçta bir devlet olarak yeni bir bürokratik baskı ve tahakküm üreteceğini savunarak her türlü devlet biçimini reddeder.
Jeremy Bentham'ın öncülük ettiği faydacılık, bir eylemin ya da yasanın doğruluğunu en çok sayıda insana en büyük mutluluğu sağlamasıyla ölçer.
More'a göre toplumdaki adaletsizlik ve yoksulluğun kökeninde özel mülkiyet vardır; Ütopya'da mülkiyetin ortaklaştırılmasıyla bu sorunların çözüleceğini savunur.
Sosyalizm, üretim araçlarındaki özel mülkiyeti sömürünün kaynağı sayar; bunların toplumsallaştırılıp ortak mülkiyete geçirilmesiyle eşitsizliğin giderileceğini savunur.
Totalitarizm, tek bir ideoloji ve merkezî iktidarla bireyin özel alanı dâhil yaşamın tümünü denetlemeyi amaçlar; çoğulculuğu ve bireysel özgürlüğü reddeder.
Hak, hukuk düzenince tanınan ve korunan, kişiye başkalarından belirli bir davranışı isteme yetkisi veren yetkidir; ödev ise bunun karşılığı olan yükümlülüktür.
Platon devlet ile ruh arasında koşutluk kurar; nasıl ki adil ruhta akıl, irade ve arzu uyum içinde kendi işini görüyorsa, adil devlette de üç sınıf uyum içinde görevini yerine getirir.
Mill, demokrasinin salt sayısal çoğunluğa indirgenmesinin bireysel özgürlüğü ezen çoğunluğun tahakkümüne yol açabileceği konusunda uyarır ve azınlık haklarının korunmasını savunur.
Felsefenin temel konuları (siyaset felsefesi) çalışırken ana odak kavram, kuram ve örnek ayrımı kurmaktır; önce kavramı, sonra tipik soru dilini ayır.
Felsefenin temel konuları (siyaset felsefesi) sorularında en hızlı kontrol, verilen bilginin hangi kavramı ölçtüğünü bulup çeldirici ayrımı yapmaktır.