Din felsefesi, dinle ilgili kavram ve sorunları akıl yoluyla sorgular; ibadetin ayrıntılarını ve uygulama kurallarını belirlemek onun işi değildir.
Teodise, dünyada kötülüğün bulunmasına rağmen Tanrı'nın hem iyi hem de güçlü olduğunu savunmayı amaçlar.
Teoloji, belli bir dinin inanç esaslarını doğru kabul ederek onları sistemleştiren, açıklayan ve temellendiren alandır.
Din felsefesi, din olgusunu ne yaymak ne de uygulamak amacıyla ele alır; onu akıl yoluyla tarafsız ve eleştirel biçimde sorgular.
Bu görüş, Tanrı'yı evrenden ayrı bir kişi olarak değil, evrenin tümüyle özdeş içkin bir ilke olarak kabul eder.
Düzen, nedensellik, yetkin varlık ve ahlak duygusu Tanrı'nın varlığını temellendirmek için ileri sürülen kanıtlardır.
Agnostisizm, Tanrı'nın varlığı ya da yokluğu konusunda kesin bir bilgiye ulaşılamayacağını, dolayısıyla yargıdan kaçınılması gerektiğini savunur.
Teizm, Tanrı'yı evrenle özdeşleştirmez; onu evrenin ötesinde, ondan ayrı ve aşkın bir yaratıcı olarak kabul eder.
Kötülük problemi, evrende acı ve haksızlığın bulunması ile hem sonsuz iyi hem de sonsuz güçlü bir Tanrı inancının nasıl uzlaştırılacağını sorgular.
Bu kişi, inancını kanıtlama gereği duymadan Tanrı'ya bağlanmakta ve imanı akıl yürütmeden bağımsız bir tutum olarak görmektedir.
Bu ifade, Tanrı konusunda kesin bilgiye ulaşmanın olanaksız olduğunu savunan bir tutumdur.
Bu ifade, Tanrı'yı doğa ve evrenle özdeş sayan bir yaklaşımı yansıtır. Her varlığın Tanrı'nın bir görünümü kabul edilmesi panteizmin temel özelliğidir.
Din felsefesi, dinî inançlara ilişkin savunma ya da yayma amacı taşımaz. İnançları akla uygunluk, tutarlılık ve temellendirilebilirlik açısından tarafsız bir biçimde sorgular.
Vahiy, Tanrı'nın kendi iradesini ve bilgisini seçtiği elçiler aracılığıyla insanlara iletmesi anlamına gelir.
Din felsefesi, kavramları akılla çözümler, tutarlılığı değerlendirir, farklı anlayışları karşılaştırır ve sorunları eleştirel biçimde ele alır.
Tanrı kavramı hem teolojinin hem de din felsefesinin ilgilendiği ortak bir konudur.
Din felsefesinin konusu, din olgusunu, Tanrı kavramını, iman ve inanç gibi meseleleri akıl ve eleştirel düşünce yoluyla sorgulamaktır.
Teizm, Tanrı'nın hem evreni yarattığını hem de yaratıştan sonra ona müdahale ederek ilgilendiğini savunur.
İnsandaki vicdan ve ahlaki ayrımın kaynağını yüce bir buyurucuya bağlayan bu çıkarım ahlak kanıtına örnektir.
Deizm, Tanrı'ya akıl yoluyla ulaşılabileceğini ve Tanrı'nın evreni yaratan ilk neden olduğunu kabul eder.
Teleolojik kanıt, evrende gözlemlenen düzen, uyum ve amaca yönelik işleyişten yola çıkar. Bu ince tasarımın rastlantıyla oluşamayacağı, bilinçli bir tasarımcıyı gerektirdiği savunulur.
Ontolojik kanıt, yalnızca Tanrı kavramının içeriğinden hareket eder. Deneyime değil, kavramın analizine dayanır.
Ontolojik kanıt, dış dünyaya ya da deneyime hiç başvurmadan, yalnızca en yetkin varlık kavramının çözümlenmesinden Tanrı'nın varlığını çıkarır.
Panteizm, Tanrı ile evreni bir ve aynı sayar. Bu anlayışa göre doğa, evren ve her varlık Tanrı'nın kendisidir; ayrı ve aşkın bir yaratıcı yoktur.
Tüm toplumlarda ve çağlarda ortak biçimde bir tanrı inancının bulunmasını Tanrı'nın varlığına kanıt sayan yaklaşım ortak rıza kanıtı olarak bilinir.
Tanrı'nın varlığına ilişkin klasik kanıtlar ontolojik, kozmolojik, teleolojik ve ahlak kanıtları olarak sınıflandırılır.
Din felsefesi, tanrının varlığı, ölümsüzlük, kötülük sorunu ve inanç-akıl ilişkisi gibi dinî kavramları akılsal olarak inceleyen daldır.
Teizm, evreni yaratan ve yönetmeye devam eden kişisel bir tanrının varlığını kabul eden görüştür. Tanrı hem aşkın hem de dünyaya etkindir.
Deizm, evreni yaratan bir tanrıyı kabul eder ama tanrının yaratıştan sonra dünyaya karışmadığını savunur. Akıl dini olarak da anılır.
Panteizm, tanrı ile evreni özdeşleştiren görüştür. Tanrı evrenin dışında değil, doğanın kendisidir. Spinoza bu görüşün temsilcisidir.
Ateizm, tanrının var olmadığını ileri süren görüştür. Tanrının varlığına dair kanıtların yetersiz olduğunu savunur.
Agnostisizm, tanrının var olup olmadığının bilinemeyeceğini savunur. İnsan aklının bu konuda kesin bilgiye ulaşamayacağı ileri sürülür.
Ontolojik kanıt, tanrının en yetkin varlık olarak tanımından yola çıkar. Anselmus'a göre en yetkin varlığın var olmaması düşünülemez.
Kozmolojik kanıt, evrenin bir ilk nedeni olması gerektiğini ileri sürer. Her şeyin nedeni varsa, nedensiz bir ilk neden tanrıdır.
Teleolojik kanıt, evrendeki düzen ve amaçlılıktan yola çıkar. Bu düzen, bilinçli bir düzenleyicinin yani tanrının varlığına işaret eder.
Kötülük sorunu, iyi ve güçlü bir tanrı varken dünyada neden kötülük bulunduğunu sorgular. Teodise, kötülüğü tanrının varlığıyla bağdaştırma çabasıdır.