Konunun en kritik bilgileri — hızlı tekrar için.
İklim, toprak, yer şekilleri ve su, tarımsal üretimi belirleyen doğal koşullardır; her ürün farklı iklim ister.
Türkiye'de en geniş ekim alanına sahip ürün buğdaydır; İç Anadolu Bölgesi buğday üretiminin merkezidir.
Bol yağış ve nemli iklim isteyen çay, yalnızca Doğu Karadeniz kıyısında, özellikle Rize çevresinde yetiştirilir.
Türkiye dünya fındık üretiminde ilk sıradadır; fındık Karadeniz kıyı kuşağında, özellikle Giresun ve Ordu'da yetişir.
Yüksek sıcaklık ve sulama isteyen pamuk Çukurova, Ege ovaları ve Güneydoğu Anadolu'da yetiştirilir; tekstilin ham maddesidir.
Akdeniz ikliminin ürünü olan zeytin Ege ve Akdeniz kıyılarında, turunçgiller ise Akdeniz kıyısında yoğun yetişir.
Kışların ılık geçtiği Akdeniz kıyısında seralarda kış aylarında sebze ve meyve üretilir; Antalya sera tarımının merkezidir.
Sulama, gübreleme, makineleşme ve iyileştirilmiş tohum kullanımı birim alandan alınan verimi artırır.
Gür otlağı olan Doğu Karadeniz ve Doğu Anadolu'da büyükbaş, bozkırların yaygın olduğu İç ve Doğu Anadolu'da küçükbaş hayvancılık gelişmiştir.
Otlağa dayalı besicilik mera hayvancılığı, yem ve modern besleme ile yapılan verimli besicilik ise ahır (besi) hayvancılığıdır.
Etrafı yüksek dağlarla çevrili alçak ovalar (örneğin Iğdır ovası) rüzgârdan korunur ve kışın daha ılık kalır.
İlkbaharda otlar daha tohum dökmeden aşırı otlatılırsa otlaklar fakirleşir, çıplak kalan toprak yağmur ve rüzgârla süpürülerek erozyona maruz kalır.
Manda kalın ve az tüylü derisi nedeniyle sıcaktan korunmak için suya girmek ve çamurda yatmak ister.
Üzüm ve elma, don olaylarına ve şiddetli kış soğuklarına (İç ve Doğu Anadolu dahil) en dayanıklı meyvelerdir.
Devlet, kalitesiz tütün üretimini engellemek ve ihracat markasını korumak için sadece tütün kalitesi tescilli alanlarda sınırlı ekim izni (kontenjan) vermektedir.
Dik yamaçlardaki basamaklandırma (taraça), yağmur sularının toprağı süpürmesini (erozyon) engeller ve dik yamaçta çay/fındık toplama işçiliğini daha güvenli kılar.
Koyunlar kısa boylu otları (bozkır) rahatlıkla tüketebilir. İç ve Güneydoğu Anadolu'daki kurak bozkırlar koyun yetiştiriciliği için en ideal alanlardır.
Sulama, toprağın her yıl ekilebilmesini sağlar (nadas biter). Su sayesinde pamuk, sebze, mısır gibi yüksek verimli ve çeşitli ürünler ekilerek çiftçi geliri artar.
Besi hayvancılığı modern ahırlarda hazır yem ve silajla beslemeye dayanır. Dışarıdaki yağış ve kuraklık ahırın içindeki yem miktarını ve et-süt verimini etkilemez.
Doğu Anadolu'da (yükseltiden dolayı) kış çok uzun sürer ve ilkbahar geç gelir. Sıcaklıklar geç yükseldiği için buğday gelişimini geç tamamlar ve hasat Ağustos sonunu bulur.
Ayçiçeği, Türkiye'de en çok Marmara Bölgesi'nde (Tekirdağ, Edirne) üretilen, sıvı yağ sanayisinin en temel hammaddesidir.
GAP öncesinde pamuk lideri Ege ve Çukurova iken, GAP sulamasıyla birlikte Güneydoğu Anadolu (Şanlıurfa) Türkiye pamuk üretiminin yarısından fazlasını tek başına karşılar hale gelmiştir.
Yer fıstığı (Osmaniye ve Adana) ile soya fasulyesi (Adana/Çukurova) en çok Akdeniz Bölgesi'ndeki sulanabilen alüvyal ovalarda üretilir.
Islah edilmiş kaliteli tohumlar kuraklığa veya hastalıklara daha dayanıklıdır. Gübreleme ve tohum kalitesi tarımda verimi garanti altına alarak iklimin olumsuz etkilerini yumuşatır.
Türkiye'de büyük donanımlı teknelerle okyanus/açık deniz balıkçılığı gelişmemiştir.
Türkiye'de tarım ve hayvancılık çalışırken ana odak mekansal dağılış ve neden-sonuç kurmaktır; önce kavramı, sonra tipik soru dilini ayır.
Türkiye'de tarım ve hayvancılık sorularında en hızlı kontrol, verilen bilginin hangi kavramı ölçtüğünü bulup çeldirici ayrımı yapmaktır.